சில குறுங்கவிதைகள்

உடையப் போவதறியாமல்
வேகமாய் மேலெழும்
நீர்க்குமிழிகள்
அவள் குறித்த என் ஆசைகள்

---------------------------------------------

என்னை முந்திச் செல்பவர்களைப் பற்றி
எனக்கு கவலையேதுமில்லை
நான் ஏற்கெனவே
தவறான பாதையில் செல்கிறேன்

---------------------------------------------

அழத்தோன்றும் தனிமையில்
தூரத்தில் பார்வை நிலையிட
வரிசையிலிருந்து தொலைந்த
எறும்பின் வாடியமுகம்
நினைவினில் வந்தது..
சொல்ல மறந்துவிட்டேனே
என் தனிமைக்கொரு சிறப்புண்டு
அது என்னைத் தவிர
வேறு யாரையும் துன்புறுத்துவதில்லை

---------------------------------------------

நீர்ச்சுழலில் சிக்கிய இலையை
அண்ணாந்து பார்த்ததொரு மீன்
தண்ணீரில் வாழும் மீனுக்கு
தவறி விழுதலைப் பற்றி
தெரிய வாய்ப்பில்லை

நகர்தல்

என் மனம்

நத்தையைப் போல

மெதுவாய் நகர்கிறது

தடை வரும்போது

தன்னுள் சுருங்கிக் கொண்டு

பின் மீண்டும் விரிந்து

முன்னோக்கி செல்கிறது

சற்று கவனம்..

நத்தையின் கூடு ஒன்றும்

அவ்வளவு பலமானது அல்ல.

நீர்வாழ் நட்பு

கிணற்று நீரின்

குளிர்ச்சிக்கு அஞ்சி

கால்களை மட்டும் நனைத்தவாறு

படிக்கட்டில் உட்கார்ந்த வேளை..

பாதத்தின் அசைவுகள் நின்றதால்

ஆபத்தில்லை யென எண்ணி

என் கால் விரல்களில்

முகத்தை மோதின சில மீன்கள்.

நான் நகராமல் இருந்ததற்கு

கால்கள் சுத்தமானது மட்டும்

காரணம் அல்ல..

என் கால்களை முத்தமிடும்

மீன்களையா விலக்குவது?

அந்த மீன்களின் தூரத்து உறவுகள்

இங்கேயும் இருக்கலாம் என்றெண்ணி

என் கல்லூரி நீச்சல் குளத்தில்

நேற்று கால் நனைத்தேன்.

கால்கள் கூசும் படியாய்

ஏதும் நிகழவில்லை

மறுநாள் சற்று கறுத்திருந்தன கால்கள்

குளோரின் படிந்ததாய்க் கூறினார்கள்.

தவறான கதவைத் தட்டியவன்

கதவுகள் திறக்கப் படலாம் அல்லது

தாழ்கள் இறுக்கப் படலாம்

எவ்வாறு இருப்பினும்

தட்டுதல் தவிர்க்கப் படலாமோ?

என்றெல்லாம் எண்ணினேன்...

இறுக்கப் பட்ட தாழ்களுக்கு

திறக்கப் படாத கதவுகளை

தேர்ந்தெடுத் திருக்கலாமென தோன்றுகிறதே...

இன்பத்தைக் காட்டிலும்

அமைதியே முக்கியமென

அறியாமற் போனேனே...

விருப்பங்கள் விதவிதமாய்...

மழை பெய்யும் போதினிலே
பறவைக் கூட்டிற் கெல்லாம்
குடைபிடிக்க லாகாதா...

வானம் பார்க்கும் வேளையிலே
பட்டாம் பூச்சி யொன்று
பக்கத்தில் அமராதா...

இலைகளுக் கெல்லாம்
சில செல்லப் பெயர்
இட்டழைக்க லாகாதா...

எங்கள் வீட்டு எறும்புகளின்
வாழ்க்கை சரித்திரம்
வாசிக்கக் கிடைக்காதா...

இலையுதிர்ந்த மரங்களை
இறுகத் தழுவி
ஆறுதல் சொல்லக் கூடாதா...

நம்மை மறந்தாரை நாம் மறக்க மாட்டேமால்...

அறுப்பு முடிந்த வயற்காட்டில்

அவள் கைபிடித்து ஓடியபோது

காலில் விழுந்த கீறல்களெல்லாம்

இன்றும் தெரிகின்றன

இன்பத்தின் நினைவுகளாய்....

---------------------------------------

என் நெஞ்சமரத்தின் மேல்

கல்லெறிந்தாள் - ஆங்கே

அமர்ந்திருந்த எண்ணப் பறவைகளெல்லாம்

எங்கோ பறந்தோடிப் போயின..

இப்போது கல்லை மட்டும்

வெறித்து பார்த்தவாறு

நிற்கிறது இந்த மரம்.

--------------------------------------

இரவு

உண்ணும் போதே
கண்கள் செருகி
உறங்கி விழும்
குழந்தைகள் ஒருபுறம்!

உறக்கம் என்பதன்
உதவி வேண்டாது
தொலைக்காட்சியில் தொலைந்த
முகங்கள் ஒருபுறம்!

வீடுகளின் வெளியே
பாயில் படுத்தோர்
பேச்சொலி காற்றில்
கலந்த தொருபுறம்!

எண்ணக் குழியை
மூட முடியாமல்
விழித்துக் கிடந்த
முதுமைகள் ஒருபுறம்!

எப்போதேனும் வீசும்
காற்றில் அசைந்தாட
காத்துக் கிடந்த
மரங்கள் மறுபுறம்!

நிசப்தத்தின் நடுவே
பூச்சிகள் புடைசூழ
இருளொடு போரிடும்
தெருவிளக்குக ளொருபுறம்!

இவ்வளவு பேரையும்
இழுத்துக் கொண்டு
மெதுவாக நகர்ந்தது
இரவின் இருட்கரம்!

எதிர்பார்ப்பு

தேநீரும் பிஸ்கட்டும்
மேலிருந்த மேசையின்
எதிரெதிர் புறமாய்
அவனும் அவளும்

காதல்மொழி பேசிக்
களித்து உண்டிருக்க
அவர்கள் வாயிலிருந்து
வார்த்தைகளைத் தவிர வேறேதும்
உதிராதா வென
எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தது
கீழே அமர்ந்திருந்த நாயொன்று!

காட்சி உபயம்: நேற்றிரவு எங்கள் கல்லூரி வளாகத் தேநீர் விடுதி

ஒரு சருகின் சுயசரிதை

நான் இலையாய் இருந்த
நாட்கள் பற்றிப் பேச
இதழ்கள் துடிக்கின்றன

என் கிளை தாங்கிய
பல இலைகளிலே நானும் ஒருவன்
என்னைத் தின்னும் பூச்சிகள்கூட காற்றடித்தால்
என்னைப் பற்றியே நிற்கும்

பக்கத்து இலையைப் பார்த்து
பரவசப் பட்டதுண்டு
நாங்கள் துளிரிலிருந்தே
ஒன்றாய் வளர்ந்தவர்கள்

காற்று வீசிய போதெல்லாம்
நாங்கள் ஒரே திசையில் ஆடினோம்
உதிரும் போதும் ஒன்றாய் உதிர்வோமென
உறுதிமொழி கொண்டோம்

பலம் குறைந்து கிளைமேல்
பற்று குறைந்து
உதிர்ந்தேன் ஒருநாள்

இவ்வளவு நாள் நாங்கள்
சேர்ந்து ஆடிய காற்று
என்னை மட்டும் இன்று
எங்கோ கொண்டு சேர்த்தது

அந்த இலை எப்படி இருக்கிறதோ?
என்னைப் போல் சருகானதோ?
இல்லை இன்னும்
சூரியனைக் காதலிக்கிறதோ?

கேட்டுச் சொல்வாயா காற்றே?


( ** என் பால்ய நண்பன் குமாருக்கு இந்தக் கவிதை சமர்ப்பணம் **)

.

ஆறாம் அறிவு

உச்சாங் கிளையில
பச்சைக்கிளி ரெண்டு வந்து
உக்காந்து என்ன பேசுது?

"தெக்குந் தெரியல
வடக்குந் தெரியல
இந்தபூமி எங்க போவுது?

பக்கம் பக்கமா
புத்தகத்த போட்டுவிட்டு
என்னாத்த மனுசன் பண்ணுறான்?

பொண்ணக் கெடுத்தவன்
போக்கிரியா திரிஞ்சவன்
நாட்டையே ஆட்சி பண்ணுறான்!

மழையைக் கொடுத்தாலும்
நிழலைக் கொடுத்தாலும்
மரத்தையே மனுசன் வெட்டுறான்!

யானை தன் தலையில
மண்ணை வாரி போட்டதுபோல்
ஓசோனில் ஓட்டை போடுறான்!

இருநூறு கொலை செஞ்ச
எறும்பு உண்டா சொல்லுங்க
மனுசந்தான் மதம் புடிக்கிறான்!

அப்படியே விட்டாலும்
அவனாக செத்திருவான்
இவனுக்கேன் அவசரமோ?

மனுசன் சொன்னா(ன்)ங்க
மடையன் சொன்னா(ன்)ங்க - எவனோ
வெச்சானாம் மனுசனுக்கு ஆறறிவு!"

நானும் அவளும் !!!

அவள் தொடுவானம் !
நான் நெருங்கிச் செல்ல
அவள் விலகிச் செல்கிறாள் !

அவள் பூங்காற்று !
அவளைக் கடந்த பின்னும்
வாசம் என் மனதில் ..

அவள் ஒரு பட்டாம்பூச்சி !
மலர்களில் தேன் திரட்டுவதில்லை
மனங்களில் தேன் தெளிக்கிறாள் !

நான் ஒரு கதவு !
வருவோரை உள்ளே விட்டுவிட்டு
நான் வெளியே நிற்கிறேன் !

நான் ஓர் எறும்பு !
மழைக்காலத்திற்கு உணவைப் போல
பிற்காலத்திற்கு எண்ணங்களைச் சேர்க்கிறேன் !

நான் ஒரு பூக்காம்பு !
வண்டுகள் கவனிக்க
வாய்ப்புகள் குறைவு !

நான் ஒரு மாணவன் - ஆனால்
கடைசி நாளில் தேர்வுக்குப் படிப்பது
காதலில் உதவாது !

மாமழை போற்றுதும் !!

அன்றொரு நாள் மாலை நேரம்--

மரங்களடர்ந்த நிழற்சாலையில் விழுந்த
மலர்களின் மேல் கால்படாமல்
நடந்து கொண்டிருந்தேன்!

மந்தமாய் இருந்த மேகங்களின்
மடியில் இருந்து
மழை பெய்ய லாயிற்று!

என் முன்னால் சென்ற ஒருவர்
தன் பையிலிருந்து எடுத்து விரித்தார்-
எல்லா மேகங்களுக்கும் ஒரு குடை !

அருகிலிருந்த கிளை யொன்றில்
அமர்ந்திருந்தது ஒரு குருவி..

சிறகுகளில் ஈரம் போலும்
பறக்க முடியாமல் பறவை!

அதுதன் சிறகுலர்த்தும் வேளையில் - நான்
கற்ற காற்றியக்கவியல் பற்றி அதன்
காதுகளில் சொல்ல நெருங்கினேன்..

"அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியும்" என்பது போல்
சிலிர்த்துக் கொண்டு
சிட்டெனப் பறந்தது!

எனக்குச் செய்த அபிஷேகம்
போதுமென்று-
வருண பகவான் மழையை நிறுத்தினார்.

பின்-
மழையில் நனைந்த மரங்களுக்கு
தலை துவட்டியது காற்று !